Cztery prestiżowe federacje bokserskie

W boksie zawodowym oprócz podziału na kategorie wagowe możemy wyróżnić także federacje bokserskie. Tutaj najpopularniejszą i najbardziej prestiżową okazuje się być federacja WBC, czyli World Boxing Council. Organizacja ta istnieje od 1963 roku, a jej siedziba znajduje się w Meksyku. To właśnie w ramach walk w tej federacji ustalane są pojedynki o tytuł zawodowego mistrza świata. Sporządzana jest lista potencjalnych czempionów, oraz specjalny regulamin. Równie wysoką markę ma federacja WBA, w rozwinięciu określana, jako World Boxing Association. To organizacja starsza o rok od WBC. Różnica pomiędzy tymi federacjami polega na tym, że bokser ubiegający się o pas WBA, oprócz tytułu mistrza świata, może uzyskać miano super czempiona, jeżeli jest posiadaczem przynajmniej jeszcze jednego lauru, w innej federacji. Siedziba tej federacji mieści się w Panamie. International Boxing Federation, czyli IBF jest trzecią poważna organizacją bokserską, która mieści się w New Jersey. To dość młody twór w stosunku do WBC i WBA, gdyż jej początek datuje się na 1983 rok. Ostatnią z organizacji jest tutaj federacja WBO. World Boxing Organization. Ta prestiżowa organizacja powstała w 1996 roku z inicjatywy portorykańskich i dominikańskich ludzi interesu i jej siedziba znajduje się w Portoryko. We wszystkich czterech organizacjach walki rozgrywane są w 17 kategoriach wagowych.

Jerzy Kulej dwukrotnym mistrzem olimpijskim w boksie

Jednym z najbardziej uznanych bokserów wywodzących się z Polski był nie żyjący już Jerzy Kulej. To bardzo znana postać w kraju nad Wisłą. Co prawda nie zasłynął on w boksie zawodowym, ale reprezentując barwy Polski osiągnął wiele sukcesów międzynarodowych. Można uznać, że wywodził on się ze szkółki znakomitego szkoleniowca Feliksa Stamma, choć mówimy tutaj już o karierze reprezentacyjnej. Czym zatem zasłynął Jarzy Kulej? Przede wszystkim był dwukrotnym mistrzem olimpijskim. Złote medale zdobywał na igrzyskach w Tokio, w 1964 roku, oraz w Meksyku cztery lata później, kiedy to obronił tytuł mistrza olimpijskiego. Kulej mógłby też się poszczycić tytułami mistrza Europy – dwukrotnie, a także laurem dla wicemistrza Starego Kontynentu. Bokser ten stoczył w karierze aż 348 walk. 317 razy schodził z ringu, jako zwycięzca, 25-krotnie uznawał wyższość rywali, a sześć pojedynków zakończyło się remisem. Kulej zmarł w 2012 roku w wieku 72 lat. Po zakończeniu kariery sportowej udzielał się jako komentator sportowy. Był też posłem na Sejm RP IV kadencji. Swoje sukcesy zawodnik ten osiągał występując w kategorii wagowej lekkopółśredniej. Karierę rozpoczynał w latach 50-tych ubiegłego wieku, ale sukcesy zaczynał osiągać w szóstej dekadzie XX wieku. Człowiek ten został też odznaczony za zasługi przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Kilku polskich uznanych bokserów

Dla polskich fanów boksu takie nazwiska, jak Andrzej Gołota, Dariusz Michalczewski, czy Tomasz Adamek nie stanowią zagadki. Pierwsi dwaj mogą już mówić o sportowej emeryturze, natomiast Adamek ma jeszcze przed sobą wiele lat boksowania, jeżeli wszystko pójdzie w dobrym kierunku. Każda z tych osób ma wiele sukcesów, choć trzeba wspomnieć o tym, że popularny Tiger, jak mówi się o Michalczewskim występował w barwach niemieckiej federacji. Ale ten były bokser utożsamia się z Polską i nie wstydzi się swojego pochodzenia. Obecnie oprócz Adamka mamy w naszym kraju jeszcze kilku dobrze zapowiadających się pięściarzy, którzy już nieco osiągnęli na ringu zawodowym. Jednym z nich jest Artur Szpilka. Ten kontrowersyjny człowiek jest jeszcze na tyle młody, by dużo osiągnąć w przyszłości. Innym typem boksera jest Mariusz Wach. Na ringu zawodowym przegrał tylko raz z niekwestionowanym mistrzem Ukraińcem Władimirem Kliczko. Jednak ta walka wykazała, iż Wach występował pod wpływem środków dopingujących, co może zaważyć na karierze tego sportowca. Jednym z dużych osiągnięć Wacha jest zwycięstwo nad znakomitym niegdyś irlandzkim pięściarzem Kevinem McBridem. Siłę pięści jednego z braci Kliczko poznali także Adamek i Albert Sosnowski, jednak oni ulegli starszemu z nich, czyli Witalijowi. Każdy jednak z wymienionych tutaj bokserów jest znakomitym sportowcem z dużymi sukcesami.

Podział boksu na kategorie wagowe

Zawodowy boks możemy podzielić na poszczególne kategorie wagowe, czyli podobnie, jak jest to w boksie amatorskim. Najbardziej prestiżowa jest waga ciężka. To w jakiej kategorii walczy dany pięściarz zależne jest od jego masy ciała. Jest wiele przypadków, kiedy to zawodnicy przybierali na wadze, aby móc uczestniczyć w walkach w wyższej kategorii. Przykładem może być między innymi polski pięściarz Tomasz Adamek. Wiele z tych podziałów obowiązuje tak w boksie zawodowym, jak i amatorskim. Co ciekawe to w tym drugim są wyższe przedziały wagowe. Dla przykładu amatorski bokser wagi ciężkiej nie może przekraczać 91 kg masy ciała. W zawodowej odmianie tego sportu będzie to poniżej tej wartości. Rozróżniamy wiele kategorii wagowych, by wspomnieć o papierowej, muszej, koguciej, piórkowej, lekkiej, średniej i ciężkiej. Kolejność nie jest tutaj przypadkowa. Istnieje jeszcze kilka pośrednich wag, a wszystko zamyka się w przedziale od 47 do ponad 90 kg masy ciała. Nie można jednak zapomnieć o tym, że boks uprawiają też kobiety. I tutaj możemy zastosować podział wagowy, choć jak wiadomo przeciętnie kobieta waży mniej niż dobrze zbudowany mężczyzna. Na pewno pięściarek jest mniej niż pięściarzy i kobiecy boks jest mniej popularny. Najpopularniejszą z dam na ringu jest Laila Ali córka żyjącej legendy Muhammada Ali, która wygrała wszystkie swoje walki, występując w kategorii super średniej.

Mike Tyson jednym z najpopularniejszych bokserów

Kiedy poruszamy temat, jakim jest boks, nie sposób nie wspomnieć o wybitnych pięściarzach, ludziach, którzy zasłynęli w tym świecie, byli na topie. Mieli swoje przysłowiowe 5 minut. Na pewno jednym z takich zawodników jest Mike Tyson. Jest to amerykański bokser, który w latach swojej świetności nie miał sobie równych na świecie. Większość jego walk kończyła się nokautowaniem rywala, ponieważ Tyson słynął z bardzo mocnego ciosu. Jest to sportowiec, który zdobył tytuły mistrza świata we wszystkich federacjach bokserskich. Ponadto warto wspomnieć, iż Mike Tyson jest jak do tej pory najmłodszym czempionem w tej dyscyplinie sportu. Pierwszy swój pas mistrzowski zdobył już w wieku 20 lat. Z racji swej sportowej złości w ringu został okrzyknięty mianem „Bestii”, choć niekiedy mówiło się o nim „Żelazny Mike”. Swe sukcesy osiągał w latach 80-tych i 90-tych ubiegłego wieku. Ale wystąpił kilka razy również nieco później. Polakom na pewno utkwił w pamięci pojedynek z 2000 roku, kiedy to Tyson pokonał i wręcz przestraszył polskiego boksera Andrzeja Gołotę. Amerykanin niejednokrotnie zaprzepaścił szansę na tytuł uciekając się do nieczystych zagrań. Najsłynniejszym było odgryzienie kawałka ucha Evanderowi Holyfieldowi. Tyson poza ringiem nie potrafił się odnaleźć, gdyż oskarżony o gwałt przesiedział trzy lata w więzieniu.. Później pomimo pokaźnej fortuny, jaką zbił na walkach popadł w bankructwo.

Kinowa moda na tematykę traktującą o boksie

Pięściarstwo jest dziedziną, która niejednokrotnie staje się tematem przewodnim w wielu filmach. Są to produkcje dokumentalne, takie jak film o Mike’u Tysonie, czy ukraińskich braciach Kliczko. Mamy też do czynienia z fabularyzowanym dokumentem o Muhammadzie Alim. Ale jest też kilka filmów typowo fabularnych, by wspomnieć choćby taką produkcję, jak Rocky. Jest to najgłośniejszy film o boksie, w którym główna rolę gra amerykański aktor Sylwester Stallone. W tej serii aktor gra włoskiego pięściarza Rockyego Balboa, który po przyjeździe do Stanów Zjednoczonych rozpoczyna karierę i krok po kroku zmierza do tytułu mistrzowskiego. Do tej pory nakręcono 6 części tego filmu i planowana jest kolejna. Rocky to film wyraźnie przerysowany, gdzie krew leje się strumieniami, a zawodnicy potrafią wytrzymać serię morderczych ciosów, czego w realnym świecie bokser nie jest w stanie znieść, ale dzięki temu produkcja ta jest emocjonującym obrazem, robiącym nie małe wrażenie. Sequel o przygodach Rockyego uważany jest za jeden z największych hitów w historii kina, co tyczy się głównie pierwszych czterech części. Film ten przyniósł wielką sławę Stallone, choć nie mniejszą niż udział w Rambo. Pierwsza część tego filmu zdobyła trzy statuetki Oscara i miała aż 7 nominacji. Jest to jeden z filmów ery VHS, kiedy to na rynku panowały kasety wideo i magnetowidy.

Muhammad Ali bokserem wszech czasów

Jest pewien człowiek, który swoją karierę na ringu okupił poważną chorobą. Jednak uznawany on jest za wybitnego sportowca, boksera wszech czasów. Ten zawodnik to Muhammad Ali. To amerykański bokser, który w swej karierze stoczył 61 walk, z czego 56 wygrał, notując przy tym 37 zakończonych nokautem. Przegrał jedynie 5 z nich. Sukcesy osiągał w latach 60-tych i 70-tych ubiegłego wieku. Z początku występował, jako Cassius Clay, jednak w 1964 roku przeszedł na islam i zmienił nazwisko na Muhammad Ali i pod tym przydomkiem jest znany na całym świecie. Zawodnik słynął z ciętego języka i ogłaszał się zawsze, jako niekwestionowany mistrz, najlepszy z najlepszych. Uważał, że nie ma sobie równego, a zwycięstwa są dla niego jedynie formalnością. Jednak swe słowa zwykle zamieniał w czyny. Zawodnik zakończył swą karierę w 1979 roku, kiedy już było wiadomo, że więcej nie osiągnie. Mimo to nadal ciągnęło go do pięściarstwa i dlatego też po dwóch latach wrócił do ringu, by stoczyć swą ostatnią walkę i ostatecznie przegrać starcie z jamajskim bokserem Trevorem Berbickiem. Pojedynek Aliego z Joe Frazierem uznawany jest za najlepszą walkę w historii boksu. Wówczas to w 1971 roku po 15-rundowym pojedynku pretendent do tytułu wygrał na punkty z Alim. Bokser wystąpił także w jednym pojedynku zapasów z mistrzem wrestlingu Antonio Inokim. Nie przegrał tej 15- rundowej walki, jednak nabawił się poważnych obrażeń nóg. To zdarzenie, oraz ilość przyjętych cisów podczas wielu walk odzwierciedliło się chorobą Parkinsona, z którą Ali zmaga się po dziś dzień.

Nokaut wygraniem walki przed czasem

Przed walką bokserską podawane są pewne statystyki. Charakterystyka pięściarza składa się z takich danych, jak jego waga, zasięg ramion, wiek, a także stosunek walk wygranych do przegranych. Bardziej konkretnie są podawane: zwycięstwa ( w tym zwycięstwa przez nokaut), rzadkie remisy i liczba porażek. Nokaut jest zakończeniem walki przed czasem. Oznacza to zadanie przeciwnikowi takiego ciosu, który najczęściej wytrąca go z równowagi, co w efekcie kończy się lądowaniem na macie ringu. Zdarzenie to określa się mianem upadku na deski. Wówczas zawodnik leżący jest liczony przez sędziego i ma 10 sekund na to by podnieść się z ringu i oznajmić gotowość do kontynuacji walki. Sam upadek i liczenie określa się mianem nokdaunu, natomiast nokaut jest definitywnym końcem walki. Przy charakterystyce zawodnika używa się skrótu KO i to on oznacza zakończenie walki przed czasem. Istnieje także nokaut techniczny. Tutaj jeżeli sędzia, lekarz, czy trener uzna, że zawodnik jest solidnie obijany, zamroczony, nie potrafi się bronić, a dalsza walka poważnie zagraża jego zdrowiu, wówczas może przerwać walkę, ogłaszając zwycięstwo zawodnika, który miał inicjatywę i wygrywał. Co do werdyktów sędziowskich w przypadku starć, które kończą się bez nokautów, to bywa tak, że rezultat ogłaszany przez sędziów może być kontrowersyjny.

Różnice między boksem amatorskim i zawodowym

Pięściarstwo możemy podzielić na dwie podstawowe grupy. Wyróżniamy bowiem boks amatorski i zawodowy. Paradoks w tym podziale polega na tym, iż nawet zawody bokserskie rozgrywane na igrzyskach olimpijskich, gdzie rozdawane są medale, okazują się być mniej prestiżowe, niż pas mistrzowski w boksie zawodowym. Wówczas to nie organizuje się turnieju, tylko jedną walkę o mistrzostwo świata. Oczywiście poprzedzać ją mogą inne walki, w różnych kategoriach wagowych, ale wówczas mówimy o gali boksu. Zawsze na końcu odbywa się walka wieczoru, a w boksie zawodowym może to być pojedynek w wadze ciężkiej. I najczęściej zwycięzcę takiego spotkania ogłasza się najlepszym bokserem świata. Różnice między pięściarstwem amatorskim i zawodowym polegają głównie na czasie walki. Amatorsko są to zawsze trzy rundy trzyminutowe, lub cztery dwuminutowe. W boksie zawodowym walka trwa trzy minuty, ale rund jest znacznie więcej. To minimum 10 starć, choć jeżeli strony umówią się na przykład na 8 rund, to również taki pojedynek jest traktowany równorzędnie. Niektóre z walk na ringu zawodowym zakontraktowane były na 12, lub 15 rund. Każda runda, tak w pięściarstwie amatorskim, jak i zawodowym przedzielona jest jednominutową przerwą. Istotną różnicą w tych dwóch grupach jest to, że amatorzy używają kasków, a zawodowcy walczą z odkrytą głową.

Boks jednym ze sportów walki

Większość z nas zna powiedzenie: „sport to zdrowie”. Ale tak naprawdę pojęcie to jest względne. Amatorskie uprawianie sportu zdecydowanie różni się od zawodowstwa. Nie inaczej jest ze zmaganiami określanymi, jako sporty walki. Tutaj bowiem trudno jest mówić o zdrowiu, kiedy celem jest pobicie przeciwnika, bez względu na to, czy rywal ma już dość, czy nie. Wówczas jedynie sędzia może przerwać pojedynek. Do sportów walki należą takie dyscypliny, jak kick-boxing, karate, czy boks. Możemy też dodać do tej grupy wszelkiego rodzaju zapasy, ale te nieco się różnią, ponieważ polegają wyłącznie na siłowaniu się przy użyciu przeróżnych technik, bez stosowania uderzeń. Najpopularniejszym sportem walki z trzech wymienionych jest boks. Ta dyscyplina sportowa przeprowadzana jest między innymi na letnich igrzyskach olimpijskich. Organizowane są także mistrzostwa kontynentów, jak również mistrzostwa globu. Jednak co do tego, kto dzierży tytuł najlepszego pięściarza świata, to wszystko tutaj zależy od kategorii wagowej, jak i tej zależności, czy jest to boks amatorski, czy zawodowy. Na olimpiadzie, czy turniejach amatorskich walka toczy się na zasadach eliminacji, aż do wielkiego finału. Boks zawodowy natomiast to wiele pojedynczych walk, aż do zakontraktowania pojedynku, w którym dwóch zawodników zmierzy się o pas mistrzowski.